Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 37 หน้าที่ 414

<< | หน้าที่ 414 | >>
สก. ผู้บริบูรณ์ด้วยโสดาปัตติผล ท่านยอมรับว่า “เป็นพระโสดาบัน” ใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. พระสกทาคามีบริบูรณ์ด้วยโสดาปัตติผลใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. พระสกทาคามีกับพระโสดาบันเป็นองค์เดียวกันใช่ไหม

ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

[๓๙๕] สก. พระอรหันต์บริบูรณ์ด้วยโสดาปัตติผลใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. พระอรหันต์ล่วงเลยโสดาปัตติผลไปแล้วมิใช่หรือ

ปร. ใช่

สก. หากพระอรหันต์ล่วงเลยโสดาปัตติผลไปแล้ว ท่านก็ไม่ควรยอมรับว่า “พระอรหันต์บริบูรณ์ด้วยโสดาปัตติผล”

สก. พระอรหันต์ล่วงเลยโสดาปัตติผลไปแล้ว ชื่อว่าบริบูรณ์ด้วยโสดาปัตติผล นั้นใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. พระอรหันต์ล่วงเลยโสดาปัตติมรรคไปแล้ว ล่วงเลยสักกายทิฏฐิ วิจิกิจฉา สีลัพพตปรามาส ราคะ โทสะ โมหะ ที่เป็นเหตุให้สัตว์ไปสู่อบายได้แล้ว ชื่อว่าบริบูรณ์ด้วยสภาวธรรมมีสักกายทิฏฐิเป็นต้นนั้นใช่ไหม

ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

สก. พระอรหันต์บริบูรณ์ด้วยสกทาคามิผลใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. พระอรหันต์ล่วงเลยสกทาคามิผลไปแล้วมิใช่หรือ

ปร. ใช่


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka