Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 37 หน้าที่ 529

<< | หน้าที่ 529 | >>
๙. อริยธัมมวิปากกถา (๗๑)


ว่าด้วยวิบากแห่งอริยธรรม


[๔๙๘] สก. วิบากแห่งอริยธรรมไม่มีใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. ความเป็นสมณะ มีผลมาก ความเป็นพราหมณ์ มีผลมาก มิใช่หรือ

ปร. ใช่

สก. หากความเป็นสมณะมีผลมาก ความเป็นพราหมณ์มีผลมาก ท่านก็ไม่ ควรยอมรับว่า “วิบากแห่งอริยธรรมไม่มี”

สก. วิบากแห่งอริยธรรมไม่มีใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. โสดาปัตติผลมีอยู่มิใช่หรือ

ปร. ใช่

สก. หากโสดาปัตติผลมีอยู่ ท่านก็ไม่ควรยอมรับว่า “วิบากแห่งอริยธรรม ไม่มี”

สก. สกทาคามิผล ฯลฯ อนาคามิผล ฯลฯ อรหัตตผลมีอยู่มิใช่หรือ

ปร. ใช่

สก. หากอรหัตตผลมีอยู่ ท่านก็ไม่ควรยอมรับว่า “วิบากแห่งอริยธรรมไม่มี”

สก. โสดาปัตติผลไม่เป็นวิบากใช่ไหม

ปร. ใช่

๑ ปร. หมายถึงภิกษุในนิกายอันธกะ (อภิ.ปญฺจ.อ. ๔๙๘/๒๒๙-๒๓๐)
๒ เพราะมีความเห็นว่า ผลของอริยมรรคเป็นเพียงการละกิเลสเท่านั้น หาใช่จิตและเจตสิกไม่ (อภิ.ปญฺจ.อ. ๔๙๘/๒๒๙-๒๓๐)
๓-๔ ความเป็นสมณะ ความเป็นพราหมณ์ ในที่นี้หมายถึงอริยมรรค (อภิ.ปญฺจ.อ. ๔๙๘/๒๒๙-๒๓๐)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka