พระไตรปิฎก

[๗๔๗] สก. บุคคลอื่นมอบสุขให้คนอื่นได้ใช่ไหม

ปร. ๑ ใช่ ๒

สก. บุคคลอื่นมอบทุกข์ให้คนอื่นได้ใช่ไหม

ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

สก. บุคคลอื่นมอบทุกข์ให้คนอื่นไม่ได้ใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. บุคคลอื่นมอบสุขให้คนอื่นไม่ได้ใช่ไหม

ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

สก. บุคคลอื่นมอบสุขให้คนอื่นได้ใช่ไหม

ปร. ใช่

สก. บุคคลอื่นมอบสุขของตน สุขของคนเหล่าอื่น สุขของผู้รับนั้นให้คนอื่น ได้ใช่ไหม

ปร. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

สก. บุคคลอื่นมอบสุขของตน สุขของคนเหล่าอื่น สุขของผู้รับนั้นให้คนอื่น ไม่ได้ใช่ไหม

ปร. ใช่

๑ ปร. หมายถึงภิกษุในนิกายเหตุวาท (อภิ.ปญฺจ.อ. ๗๔๗/๒๘๕)
๒ เพราะมีความเห็นว่า บุคคลหนึ่งย่อมสามารถบันดาลสุขให้แก่อีกคนหนึ่งได้ (อภิ.ปญฺจ.อ. ๗๔๗/๒๘๕)