พระไตรปิฏก

{๑๓๑๔} [๗๒] สภาวธรรมที่เป็นของเสขบุคคลและที่ไม่เป็นของเสขบุคคลอเสขบุคคล เป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็นของเสขบุคคล มี ๒ อย่าง คือ สหชาตะและ ปุเรชาตะ (๑)

{๑๓๑๕} สภาวธรรมที่เป็นของเสขบุคคลและที่ไม่เป็นของเสขบุคคลอเสขบุคคลเป็น ปัจจัยแก่สภาวธรรมที่ไม่เป็นของเสขบุคคลและอเสขบุคคล มี ๔ อย่าง คือ สหชาตะ ปัจฉาชาตะ อาหาระ และอินทรียะ (๒)

{๑๓๑๖} สภาวธรรมที่เป็นของอเสขบุคคลและที่ไม่เป็นของเสขบุคคลอเสขบุคคล เป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็นของอเสขบุคคล มี ๒ อย่าง คือ สหชาตะและ ปุเรชาตะ (๑)

{๑๓๑๗} สภาวธรรมที่เป็นของอเสขบุคคลและที่ไม่เป็นของเสขบุคคลอเสขบุคคลเป็น ปัจจัยแก่สภาวธรรมที่ไม่เป็นของเสขบุคคลและอเสขบุคคล มี ๔ อย่าง คือ สหชาตะ ปัจฉาชาตะ อาหาระ และอินทรียะ (๒)



{๑๓๑๘} [๗๓] นเหตุปัจจัย มี ๑๔ วาระ

นอารัมมณปัจจัย มี ๑๔ วาระ

นอธิปติปัจจัย มี ๑๔ วาระ

นอนันตรปัจจัย มี ๑๔ วาระ

นสมนันตรปัจจัย มี ๑๔ วาระ

นสหชาตปัจจัย มี ๑๐ วาระ

นนิสสยปัจจัย มี ๑๐ วาระ

นอุปนิสสยปัจจัย มี ๑๓ วาระ

นปุเรชาตปัจจัย มี ๑๒ วาระ

นปัจฉาชาตปัจจัย มี ๑๔ วาระ

นอาเสวนปัจจัย มี ๑๔ วาระ