พระไตรปิฏก

สภาวธรรมที่ไม่เป็นของเสขบุคคลและอเสขบุคคลซึ่งเป็นกุศลอาศัยสภาวธรรม ที่ไม่เป็นของเสขบุคคลและอเสขบุคคลซึ่งเป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๑)

(ทุกปัจจัยมีปัจจัยละ ๒ วาระ ทุกปัจจัยพึงขยายให้พิสดาร)

สภาวธรรมที่ไม่เป็นของเสขบุคคลและอเสขบุคคลซึ่งเป็นอกุศลอาศัยสภาวธรรม ที่ไม่เป็นของเสขบุคคลและอเสขบุคคลซึ่งเป็นอกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

(ทุกปัจจัยมีปัจจัยละ ๑ วาระ)

สภาวธรรมที่เป็นของเสขบุคคลซึ่งเป็นอัพยากฤตอาศัยสภาวธรรมที่เป็นของ เสขบุคคลซึ่งเป็นอัพยากฤตเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (ย่อ)

เหตุปัจจัย มี ๙ วาระ

อารัมมณปัจจัย มี ๓ วาระ ฯลฯ

อาเสวนปัจจัย มี ๑ วาระ ฯลฯ

อวิคตปัจจัย มี ๙ วาระ

(ทุกปัจจัยพึงขยายให้พิสดาร)





[๑๑๐] สภาวธรรมที่เป็นปริตตะซึ่งเป็นกุศลอาศัยสภาวธรรมที่เป็นปริตตะซึ่ง เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๑)

สภาวธรรมที่เป็นมหัคคตะซึ่งเป็นกุศลอาศัยสภาวธรรมที่เป็นมหัคคตะซึ่งเป็น กุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๑)

สภาวธรรมที่เป็นอัปปมาณะซึ่งเป็นกุศลอาศัยสภาวธรรมที่เป็นอัปปมาณะซึ่ง เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๑)

(ทุกปัจจัยมีปัจจัยละ ๓ วาระ ทุกปัจจัยพึงขยายให้พิสดาร)