พระไตรปิฏก

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากปรามาสและมิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของปรามาสอาศัย สภาวธรรมที่วิปปยุตจากปรามาสและไม่เป็นอารมณ์ของปรามาสเกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากปรามาส ไม่เป็นอารมณ์ของปรามาส และที่วิปปยุต จากปรามาสมิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของปรามาสอาศัยสภาวธรรมที่วิปปยุตจากปรามาส และไม่เป็นอารมณ์ของปรามาสเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๓)

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากปรามาสและมิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของปรามาสอาศัย สภาวธรรมที่วิปปยุตจากปรามาสและมิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของปรามาสเกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย (๑)

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากปรามาสและมิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของปรามาสอาศัย สภาวธรรมที่วิปปยุตจากปรามาส ไม่เป็นอารมณ์ของปรามาส และที่วิปปยุตจาก ปรามาสมิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของปรามาสเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๑)

เหตุปัจจัย มี ๕ วาระ

อารัมมณปัจจัย มี ๒ วาระ ฯลฯ

อวิคตปัจจัย มี ๕ วาระ





{๑๑๘} [๕๓] สภาวธรรมที่ไม่ใช่รับรู้อารมณ์ได้อาศัยสภาวธรรมที่ไม่ใช่รับรู้อารมณ์ได้ เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่มิใช่รับรู้อารมณ์ไม่ได้อาศัยสภาวธรรมที่ไม่ใช่รับรู้อารมณ์ได้เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่ไม่ใช่รับรู้อารมณ์ได้และที่มิใช่รับรู้อารมณ์ไม่ได้อาศัยสภาวธรรมที่ ไม่ใช่รับรู้อารมณ์ได้เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๓)