พระไตรปิฏก

{๓๙๑} [๓๙] สภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลอาศัยสภาวธรรมที่ไม่ สัมปยุตด้วยสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยทุกขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลอาศัยสภาวธรรมที่ไม่ สัมปยุตด้วยสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยอทุกขมสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลอาศัยสภาวธรรม ที่ไม่สัมปยุตด้วยสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยสุขเวทนาและที่ไม่สัมปยุตด้วยอทุกขมสุขเวทนาซึ่ง ไม่เป็นกุศลอาศัยสภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย ฯลฯ มี ๗ วาระ

{๓๙๒} สภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยทุกขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลอาศัยสภาวธรรมที่ไม่ สัมปยุตด้วยทุกขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลอาศัยสภาวธรรมที่ไม่สัมปยุต ด้วยทุกขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยอทุกขมสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลอาศัยสภาวธรรม ที่ไม่สัมปยุตด้วยทุกขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยสุขเวทนาและที่ไม่สัมปยุตด้วยอทุกขมสุขเวทนา ซึ่งไม่เป็นกุศลอาศัยสภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยทุกขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย ฯลฯ มี ๗ วาระ

{๓๙๓} สภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยอทุกขมสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลอาศัยสภาวธรรม ที่ไม่สัมปยุตด้วยอทุกขมสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลอาศัยสภาวธรรมที่ไม่สัมปยุต ด้วยอทุกขมสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยทุกขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลอาศัยสภาวธรรมที่ไม่ สัมปยุตด้วยอทุกขมสุขเวทนาซึ่งไม่เป็นกุศลเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย