พระไตรปิฏก

{๑๐๕} [๒๕] สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยจิตอาศัยสภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยจิตเกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากจิตอาศัยสภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยจิตเกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยจิตและที่วิปปยุตจากจิตอาศัยสภาวธรรมที่ไม่สัมปยุต ด้วยจิตเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๓)

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากจิตอาศัยสภาวธรรมที่ไม่วิปปยุตจากจิตเกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยจิตอาศัยสภาวธรรมที่ไม่วิปปยุตจากจิตเกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยจิตและที่วิปปยุตจากจิตอาศัยสภาวธรรมที่ไม่วิปปยุต จากจิตเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๓)

สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยจิตอาศัยสภาวธรรมที่ไม่สัมปยุตด้วยจิตและที่ไม่วิปปยุต จากจิตเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย มี ๓ วาระ (ย่อ)

{๑๐๖} เหตุปัจจัย มี ๙ วาระ

อารัมมณปัจจัย มี ๓ วาระ

อธิปติปัจจัย มี ๕ วาระ ฯลฯ

อัญญมัญญปัจจัย มี ๖ วาระ ฯลฯ

ปุเรชาตปัจจัย มี ๑ วาระ

อาเสวนปัจจัย มี ๑ วาระ ฯลฯ

อวิคตปัจจัย มี ๙ วาระ

{๑๐๗} [๒๖] สภาวธรรมที่ระคนกับจิตอาศัยสภาวธรรมที่ไม่ใช่ระคนกับจิตเกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่ไม่ระคนกับจิตอาศัยสภาวธรรมที่ไม่ใช่ระคนกับจิตเกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย