Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 8 หน้าที่ 297

<< | หน้าที่ 297 | >>
สิกขาบทที่ ๘


{๗๑๒} ภิกษุณีเที่ยวจาริกไปไม่มีกองเกวียนเป็นเพื่อน ในที่ที่รู้กันว่าน่าหวาดระแวง มีภัย น่ากลัวภายนอกรัฐ ต้องอาบัติ ๒ อย่าง คือ

๑. กำลังเดินไป ต้องอาบัติทุกกฏ เพราะพยายาม

๒. เมื่อเดินไปแล้ว ต้องอาบัติปาจิตตีย์

สิกขาบทที่ ๙


{๗๑๓} ภิกษุณีเที่ยวจาริกไปภายในพรรษา ต้องอาบัติ ๒ อย่าง คือ

๑. กำลังเดินไป ต้องอาบัติทุกกฏ เพราะพยายาม

๒. เมื่อเดินไปแล้ว ต้องอาบัติปาจิตตีย์

สิกขาบทที่ ๑๐


{๗๑๔} ภิกษุณีอยู่จำพรรษาแล้ว ไม่หลีกจาริกไป ต้องอาบัติ ๑ อย่าง คือ อาบัติ ปาจิตตีย์

ตุวัฏฏวรรคที่ ๔ จบ


๕. จิตตาคารวรรค


สิกขาบทที่ ๑


{๗๑๕} [๒๓๕] ภิกษุณีไปดูโรงละครหลวง หอจิตรกรรม สวนสาธารณะ อุทยาน หรือ สระโบกขรณี ต้องอาบัติ ๒ อย่าง คือ

๑. กำลังไป ต้องอาบัติทุกกฏ เพราะพยายาม

๒. ยืนในที่ที่มองเห็น ต้องอาบัติปาจิตตีย์

สิกขาบทที่ ๒


{๗๑๖} ภิกษุณีใช้ตั่งยาวหรือแท่น ต้องอาบัติ ๒ อย่าง คือ


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka