พระไตรปิฎก

{๘๓๖} [๒๖๗] พระตถาคตเจ้าจะไม่ทรงแสดงพระสัทธรรมแก่คนกั้นร่ม

ผู้ถือไม้พลอง ผู้ถือศัสตรา ผู้ถืออาวุธ ผู้สวมเขียงเท้า

ผู้สวมรองเท้า ผู้อยู่ในยานพาหนะ ผู้อยู่บนที่นอน ผู้นั่งรัดเข่า

ผู้โพกศีรษะ ผู้คลุมศีรษะ รวมเป็น ๑๑ สิกขาบทพอดี

เกิดทางวาจากับจิต มิใช่เกิดทางกาย

ทุกสิกขาบทมีสมุฏฐานอันหนึ่ง เสมอกับธัมมเทสนาสิกขาบท





{๘๓๗} [๒๖๘] ภูตาโรจนสิกขาบทว่าด้วยการบอกอุตตริมนุสสธรรมที่มีจริง

เกิดทางกาย มิใช่เกิดทางวาจา มิใช่เกิดทางจิต

เกิดทางวาจา มิใช่เกิดทางกาย มิใช่เกิดทางจิต

เกิดทางกายกับวาจา มิใช่เกิดทางจิต

ขึ้นชื่อว่าภูตาโรจนสิกขาบทย่อมเกิดจาก ๓ สมุฏฐาน





{๘๓๘} [๒๖๙] โจรีวุฏฐาปนสิกขาบท ว่าด้วยการบวชให้สตรีผู้เป็นโจร

โจรีวุฏฐาปนสิกขาบทนี้ เกิดทางวาจากับจิต

มิใช่เกิดทางกาย และเกิดทางทวารทั้ง ๓

สิกขาบทนี้พระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นพระธรรมราชาทรงบัญญัติไว้ว่ามี

๒ สมุฏฐาน ไม่ซ้ำกัน