Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 8 หน้าที่ 442

<< | หน้าที่ 442 | >>
อาบัติที่ภิกษุต้องภายในสีมา ไม่ต้องภายนอกสีมา มีอยู่

อาบัติที่ภิกษุต้องภายนอกสีมา ไม่ต้องภายในสีมา มีอยู่

อาบัติที่ภิกษุต้องทั้งภายในสีมา ทั้งภายนอกสีมา มีอยู่

ว่าด้วยต้องอาบัติด้วยอาการ ๓ อย่าง เป็นต้น


{๙๖๑} ภิกษุต้องอาบัติด้วยอาการ ๓ อย่าง คือ

๑. ต้องทางกาย ๒. ต้องทางวาจา

๓. ต้องทางกายกับวาจา

ภิกษุต้องอาบัติแม้อื่นอีกด้วยอาการ ๓ อย่าง คือ

๑. ต้องในท่ามกลางสงฆ์ ๒. ต้องในท่ามกลางคณะ

๓. ต้องในสำนักบุคคล

ภิกษุออกจากอาบัติด้วยอาการ ๓ อย่าง คือ

๑. ออกด้วยกาย ๒. ออกด้วยวาจา

๓. ออกด้วยกายกับวาจา

ภิกษุออกจากอาบัติแม้อื่นอีกด้วยอาการ ๓ อย่าง คือ

๑. ออกในท่ามกลางสงฆ์ ๒. ออกในท่ามกลางคณะ

๓. ออกในสำนักบุคคล

ให้อมูฬหวินัยที่ไม่ชอบธรรมมี ๓ ให้อมูฬหวินัยที่ชอบธรรมมี ๓

ว่าด้วยข้อที่สงฆ์มุ่งหวัง เป็นต้น


{๙๖๒} สงฆ์เมื่อมุ่งหวัง พึงลงตัชชนียกรรมแก่ภิกษุประกอบด้วยองค์ ๓ คือ

๑. ก่อความบาดหมาง ก่อความทะเลาะ ก่อความวิวาท ก่อความ อื้อฉาว ก่ออธิกรณ์ในสงฆ์

๒. โง่เขลา ไม่ฉลาด มีอาบัติมาก ต้องอาบัติกำหนดไม่ได้

๓. อยู่คลุกคลีกับคฤหัสถ์ด้วยการคลุกคลีกับคฤหัสถ์ที่ไม่สมควร


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka