Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 11 หน้าที่ 274

<< | หน้าที่ 274 | >>
๕๓


โมเนยยะ(ธรรมที่ทำให้เป็นมุนี) ๓


๑. กายโมเนยยะ (ธรรมที่ทำให้เป็นมุนีทางกาย)

๒. วจีโมเนยยะ (ธรรมที่ทำให้เป็นมุนีทางวาจา)

๓. มโนโมเนยยะ (ธรรมที่ทำให้เป็นมุนีทางใจ)

๕๔


โกสัลละ(ความเป็นผู้ฉลาด) ๓


๑. อายโกสัลละ (ความเป็นผู้ฉลาดในความเจริญ)

๒. อปายโกสัลละ (ความเป็นผู้ฉลาดในความเสื่อม)

๓. อุปายโกสัลละ๓ (ความเป็นผู้ฉลาดในอุบาย)

๕๕


มทะ(ความมัวเมา)


๑. อาโรคยมทะ (ความมัวเมาในความไม่มีโรค)

๒. โยพพนมทะ (ความมัวเมาในความเป็นหนุ่มสาว)

๓. ชีวิตมทะ (ความมัวเมาในชีวิต)

๕๖


อธิปไตย


๑. อัตตาธิปไตย (ความมีตนเป็นใหญ่)

๒. โลกาธิปไตย (ความมีโลกเป็นใหญ่)

๓. ธัมมาธิปไตย (ความมีธรรมเป็นใหญ่)

๑ ดูเทียบ องฺ.ติก. (แปล) ๒๐/๑๒๓/๓๖๙
๒ ดูเทียบ อภิ.วิ. (แปล) ๓๕/๗๗๑/๕๐๕
๓ อุปายโกสัลละ หมายถึงปัญญาที่รู้จักวิธีทำการงานทั้งฝ่ายเสื่อมและฝ่ายเจริญ (ที.ปา.ฏีกา ๓๐๕/๒๗๐)
๔ ดูเทียบ องฺ.ติก. (แปล) ๒๐/๔๐/๒๐๑

สารบัญพระไตรปิฏก · Tipiṭaka