Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 11 หน้าที่ 303

<< | หน้าที่ 303 | >>
สังคีติหมวด ๕


๓. กาเมสุมิจฉาจารา เวรมณี (เจตนางดเว้นจากการประพฤติผิดในกาม)

๔. มุสาวาทา เวรมณี (เจตนางดเว้นจากการพูดเท็จ)

๕. สุราเมรยมัชชปมาทัฏฐานา เวรมณี (เจตนางดเว้นจากการเสพของมึนเมา คือสุราและเมรัยอันเป็นเหตุแห่งความ ประมาท)

๑๐


{๒๘๗} [๓๑๖] อภัพพฐาน(ฐานะที่เป็นไปไม่ได้) ๕


๑. เป็นไปไม่ได้ที่ภิกษุขีณาสพจะจงใจปลงชีวิตสัตว์

๒. เป็นไปไม่ได้ที่ภิกษุขีณาสพจะถือเอาสิ่งของที่ผู้อื่นไม่ได้ให้โดยอาการขโมย

๓. เป็นไปไม่ได้ที่ภิกษุขีณาสพจะเสพเมถุนธรรม

๔. เป็นไปไม่ได้ที่ภิกษุขีณาสพจะพูดเท็จทั้งที่รู้

๕. เป็นไปไม่ได้ที่ภิกษุขีณาสพจะสั่งสม บริโภคกามเหมือนเมื่อเป็นคฤหัสถ์

๑๑


{๒๘๘} พยสนะ(วิบัติ) ๕


๑. ญาติพยสนะ (ความวิบัติแห่งญาติ)

๒. โภคพยสนะ (ความวิบัติแห่งโภคะ)

๓. โรคพยสนะ (ความวิบัติเพราะโรค)

๔. สีลพยสนะ (ความวิบัติแห่งศีล)

๕. ทิฏฐิพยสนะ (ความวิบัติแห่งทิฏฐิ)

๑ ดูเทียบ องฺ.นวก. (แปล) ๒๓/๗/๔๔๖
๒ ดูเทียบ องฺ.ปญฺจก. (แปล) ๒๒/๑๓๐/๒๑๐

สารบัญพระไตรปิฏก · Tipiṭaka