พระไตรปิฎก

{๑๙} [๙] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

เทวดานั้นยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

บุคคลในโลกนี้ผู้มีมานะ(ความถือตัว)

ย่อมไม่มีการฝึกตนเอง

บุคคลผู้มีจิตไม่มั่นคงย่อมไม่มีความรู้ ๑

บุคคลผู้ไม่ประมาทอยู่ในป่าคนเดียว

ก็ไม่ถึงจุดจบแห่งความตาย ๒

{๒๐} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลละมานะได้แล้ว มีใจมั่นคงดี

มีใจดี หลุดพ้นในธรรมทั้งปวง ๓

เขาไม่ประมาท อยู่ในป่าคนเดียว

ก็ถึงจุดจบแห่งความตายได้



๑ ความรู้ ในที่นี้หมายถึงมรรคญาณ ๔ (สํ.ส.อ. ๑/๙/๒๖)
๒ จุดจบแห่งความตาย หมายถึงนิพพาน (สํ.ส.อ. ๑/๙/๒๖)
๓ ธรรมทั้งปวง หมายถึงขันธ์และอายตนะเป็นต้น (สํ.ส.อ. ๑/๙/๒๖)