พระไตรปิฎก

{๓๗} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

คนพาลประพฤติสมณธรรมเป็นเวลานาน

หากไม่ห้ามจิต เขาตกอยู่ในอำนาจแห่งความดำริ

ก็จะพึงติดขัดในทุกบท ๑

หากภิกษุยับยั้งความวิตกในใจไว้ได้

เหมือนเต่าหดอวัยวะไว้ในกระดองของตน

ก็จะไม่มีตัณหาและทิฏฐิอาศัย ไม่เบียดเบียนสัตว์อื่น

ดับสนิทแล้ว ไม่พึงว่าร้ายใคร







{๓๘} [๑๘] เทวดากล่าวว่า

คนผู้กีดกัน(อกุศลธรรม)ได้ด้วยหิริ มีอยู่น้อยในโลก

ภิกษุใดหลบหลีกนินทาได้ ตื่นตัวอยู่

เหมือนม้าชั้นดีหลบแส้ได้

ภิกษุเช่นนั้นมีอยู่น้อย ๒

{๓๙} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ภิกษุเหล่าใดผู้กีดกัน(อกุศลธรรม)ได้ด้วยหิริ

มีสติ ประพฤติธรรมอยู่ทุกเมื่อ ถึงที่สุดแห่งทุกข์ ๓

ย่อมดำเนินไปอย่างสม่ำเสมอในที่ที่ไม่สม่ำเสมอ

ภิกษุเหล่านั้นมีอยู่น้อย



๑ บท ในที่นี้หมายถึงอารมณ์หรืออิริยาบถ ผู้ติดขัดในทุกบท คือ ผู้ติดขัดอยู่ในอารมณ์หรืออิริยาบถที่จะ เกิดกิเลส (สํ.ส.อ. ๑/๑๗/๓๖)
๒ ดู ขุ.ธ. ๒๕/๑๔๓/๔๒
๓ ถึงที่สุดแห่งทุกข์ หมายถึงบรรลุนิพพานอันเป็นที่สุดแห่งวัฏทุกข์ (สํ.ส.อ. ๑/๑๘/๓๗)