{๑๐๐} ลำดับนั้น เทวดาอีกองค์หนึ่งได้เปล่งอุทานนี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

ข้าแต่พระองค์ผู้นิรทุกข์ ทานให้ประโยชน์สำเร็จได้จริง

แม้เมื่อของมีน้อย ทานก็ให้ประโยชน์สำเร็จได้

ทานที่ให้แม้ด้วยศรัทธาก็ยังประโยชน์ให้สำเร็จได้

ทานที่ให้แก่บุคคลผู้ได้ธรรมแล้วก็ยิ่งเป็นการดี

ทานที่บุคคลเลือกให้ก็ยิ่งเป็นการดี

อนึ่ง ความสำรวมแม้ในสัตว์ทั้งหลายก็ยิ่งเป็นการดี

บุคคลใดไม่เบียดเบียนสัตว์ทั้งหลาย

ไม่ทำบาปเพราะคำติเตียนจากผู้อื่น

บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญบุคคลนั้น ซึ่งเป็นคนกลัวบาป

แต่ไม่สรรเสริญบุคคลผู้กล้าในการทำบาปนั้น

สัตบุรุษทั้งหลายย่อมไม่ทำบาป เพราะกลัวบาปอย่างแท้จริง

ลำดับนั้น เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาค คำของใครหนอเป็นสุภาษิต”

{๑๐๑} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า “คำพูดของพวกท่านทั้งหมดเป็นสุภาษิตโดยอ้อม แต่ขอ พวกท่านจงฟังคำของเราบ้าง

ความจริง ทานที่ให้ด้วยศรัทธาบัณฑิตสรรเสริญมาก

แต่บทแห่งธรรม ๑ ประเสริฐกว่าทาน

เพราะว่าสัตบุรุษทั้งหลายผู้มีปัญญา

ในกาลก่อนก็ดี ในกาลก่อนโน้นก็ดี ได้บรรลุนิพพานนั่นเอง



๑ บทแห่งธรรม หมายถึงนิพพาน (สํ.ส.อ. ๑/๓๓/๖๑)