{๒๙๓} [๑๐๖] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง ภิกษุจำนวนมากอยู่ในกุฎีป่า ข้างภูเขาหิมพานต์ แคว้นโกศล เป็นผู้ ฟุ้งซ่าน ถือตัว โลเล ปากกล้า พูดพร่ำเพรื่อ หลงลืมสติ ไม่มีสัมปชัญญะ มีจิตกวัดแกว่ง ไม่สำรวมอินทรีย์

{๒๙๔} ครั้นในวันอุโบสถ ๑๕ ค่ำ ชันตุเทพบุตรเข้าไปหาภิกษุเหล่านั้นถึงที่อยู่ ได้กล่าวกับภิกษุเหล่านั้นด้วยคาถาทั้งหลายว่า

ในกาลก่อน พวกภิกษุสาวกของพระโคดม

เป็นอยู่เรียบง่าย ไม่มักมากการแสวงหาบิณฑบาต

ไม่มักมากที่นอนที่นั่ง

ท่านรู้ว่าสิ่งทั้งปวงในโลกเป็นของไม่เที่ยง

จึงกระทำที่สุดแห่งทุกข์ได้

ส่วนท่านเหล่านี้ ทำตนเป็นคนเลี้ยงยาก

กิน ๆ แล้วก็นอนเหมือนคนที่โกงชาวบ้าน

หมกมุ่นอยู่ในเรือนของคนอื่น

ข้าพเจ้าทำอัญชลีต่อสงฆ์แล้ว

ขอพูดกับท่านบางพวกในที่นี้ว่า

พวกท่านถูกเขาทอดทิ้งแล้ว เป็นคนอนาถาเหมือนเปรต

ข้าพเจ้ากล่าวหมายเอาบุคคลพวกที่ประมาทอยู่

ส่วนท่านเหล่าใดไม่ประมาท

ข้าพเจ้าขอนอบน้อมท่านเหล่านั้น ๑



๑ ดูเทียบคาถาข้อ ๒๓๓ หน้า ๓๓๔ ในเล่มนี้