ชนเหล่าใดสำรวมกาย วาจา ใจดีแล้ว

ชนเหล่านั้นย่อมไม่ตกอยู่ในอำนาจของมาร

ชนเหล่านั้นย่อมไม่เดินตามหลังมาร

ครั้งนั้น มารผู้มีบาป ฯลฯ จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง







{๔๒๕} [๑๔๐] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน เขตกรุง พาราณสี ณ ที่นั้น พระผู้มีพระภาครับสั่งเรียกภิกษุทั้งหลายมาตรัสว่า “ภิกษุ ทั้งหลาย” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับสนองพระดำรัสแล้ว พระผู้มีพระภาคจึงได้ตรัสเรื่องนี้ว่า

“ภิกษุทั้งหลาย วิมุตติ(ความหลุดพ้น) อันยอดเยี่ยมเราบรรลุแล้ว วิมุตติอัน ยอดเยี่ยมเรากระทำให้แจ้งแล้ว เพราะมนสิการโดยแยบคาย เพราะตั้งความเพียรไว้ ชอบโดยแยบคาย แม้เธอทั้งหลายก็จงบรรลุวิมุตติอันยอดเยี่ยม จงกระทำวิมุตติ อันยอดเยี่ยมให้แจ้ง เพราะมนสิการโดยแยบคาย เพราะตั้งความเพียรไว้ชอบโดย แยบคายเถิด”

{๔๒๖} ครั้งนั้น มารผู้มีบาปได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้กราบทูล

พระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

ท่านได้ถูกบ่วงแห่งมาร ทั้งที่เป็นของทิพย์

ทั้งที่เป็นของมนุษย์ คล้องไว้แล้ว

ท่านได้ถูกเครื่องผูกของมารผูกไว้แล้ว

สมณะ ท่านไม่พ้นจากเราไปได้