{๔๙๐} ลำดับนั้น มารผู้มีบาปทราบความคิดคำนึงของท่านพระโคธิกะด้วยใจแล้ว เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

ข้าแต่พระมหาวีระผู้มีปัญญามาก

ผู้รุ่งเรืองด้วยฤทธิ์และยศ

ผู้ก้าวล่วงเวรและภัยทั้งปวง ผู้มีพระจักษุ

ข้าพระองค์ขอถวายอภิวาทพระยุคลบาท

ข้าแต่พระมหาวีระผู้ทรงไว้ซึ่งความรุ่งเรือง

สาวกของพระองค์ถูกมรณะครอบงำแล้ว

มุ่งหวังความตายอยู่

ขอพระองค์จงทรงห้ามสาวกของพระองค์นั้นเถิด

ข้าแต่พระผู้มีพระภาคผู้ปรากฏในหมู่ชน

สาวกของพระองค์ยินดีในพระศาสนา

มีใจยังไม่ได้บรรลุ ๑ ยังเป็นพระเสขะอยู่

จะพึงมรณะได้อย่างไร

ขณะนั้น ท่านพระโคธิกะได้นำศัสตรามา

{๔๙๑} ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบว่า “นี้คือมารผู้มีบาป” จึงได้ตรัสกับมารผู้มีบาปด้วยพระคาถาว่า

นักปราชญ์ทั้งหลายทำอย่างนี้แล

ย่อมไม่ห่วงใยชีวิต

พระโคธิกะถอนตัณหาพร้อมทั้งราก

ปรินิพพานแล้ว

{๔๙๒} ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาครับสั่งเรียกภิกษุทั้งหลายมาตรัสว่า “มาเถิด ภิกษุ ทั้งหลาย เราจักไปยังวิหารกาฬศิลา ข้างภูเขาอิสิคิลิ ซึ่งเป็นสถานที่ที่โคธิกกุลบุตร นำศัสตรามา” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับสนองพระดำรัสแล้ว

ต่อมา พระผู้มีพระภาคเสด็จเข้าไปยังวิหารกาฬศิลา ข้างภูเขาอิสิคิลิ พร้อม ด้วยภิกษุจำนวนมาก ได้ทอดพระเนตรเห็นท่านพระโคธิกะนอนคอบิดอยู่บนเตียง

๑ มีใจยังไม่ได้บรรลุ ในที่นี้หมายถึงยังไม่ได้บรรลุพระอรหัต (สํ.ส.อ. ๑/๑๕๙/๑๗๕)