{๕๐๕} ครั้งนั้น ธิดามาร คือ นางตัณหา นางอรดี และนางราคา เข้าไปหามาร ผู้มีบาปถึงที่อยู่แล้ว กล่าวกับมารผู้มีบาปด้วยคาถาว่า

ท่านพ่อ ท่านเสียใจด้วยเหตุไร

หรือเศร้าโศกถึงบุรุษคนไหน

พวกดิฉันจักใช้บ่วงคือราคะนำมาถวาย

เหมือนบุคคลคล้องช้างป่านำมา ฉะนั้น

บุรุษนั้นจักตกอยู่ในอำนาจของท่านพ่อ

{๕๐๖} มารกล่าวว่า

บุรุษนั้นเป็นพระอรหันต์

เป็นพระสุคตในโลก ก้าวล่วงบ่วงแห่งมารได้แล้ว

ใคร ๆ พึงนำมาด้วยราคะไม่ได้ง่าย ๆ

เพราะฉะนั้น เราจึงเศร้าโศกมาก

{๕๐๗} ครั้งนั้น ธิดามาร คือ นางตัณหา นางอรดี และนางราคา เข้าไปเฝ้าพระผู้มี พระภาคถึงที่ประทับแล้วกราบทูลพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระสมณะ พวก หม่อมฉันจะขอปรนนิบัติพระยุคลบาทของพระองค์”

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคไม่ทรงใส่พระทัยถึงคำของธิดามารนั้น เนื่องจาก พระองค์ทรงหลุดพ้น เพราะธรรมเป็นที่สิ้นอุปธิอันยอดเยี่ยมแล้ว

{๕๐๘} ต่อมา ธิดามาร คือ นางตัณหา นางอรดี และนางราคา พากันจากไป ณ ที่สมควรแล้วปรึกษากันอย่างนี้ว่า “พวกบุรุษมีความประสงค์ต่าง ๆ กัน ทางที่ดี พวกเราควรเนรมิตเพศเป็นสาววัยรุ่น คนละหนึ่งร้อย”

ลำดับนั้น ธิดามาร คือ นางตัณหา นางอรดี และนางราคา จึงเนรมิตเพศเป็น สาววัยรุ่นคนละหนึ่งร้อย เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับแล้วกราบทูลดังนี้ว่า “ข้าแต่พระสมณะ พวกหม่อมฉันจะขอปรนนิบัติพระยุคลบาทของพระองค์”