{๖๖๗} [๑๙๖] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้น โกศล สมัยนั้น โคพลิพัท ๑๔ ตัวของพราหมณ์ภารทวาชโคตรคนหนึ่งได้หายไป

{๖๖๘} ครั้งนั้น พราหมณ์ภารทวาชโคตรเที่ยวแสวงหาโคพลิพัทเหล่านั้นอยู่ เข้าไปถึง ราวป่านั้น ได้พบพระผู้มีพระภาคประทับนั่งคู้บัลลังก์ ตั้งพระกายตรง ดำรงสติไว้ เฉพาะหน้า อยู่ในราวป่านั้นแล้วเข้าไปหาพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้กล่าวคาถา เหล่านี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

โคพลิพัท ๑๔ ตัว ของพระสมณะนี้ไม่มีแน่

แต่ของเราหายไปได้ ๖๐ วันเข้าวันนี้

เพราะเหตุนั้น พระสมณะนี้จึงมีความสุข

ต้นงาทั้งหลายที่ไม่งาม

มีเพียงใบสองใบ ในไร่ของพระสมณะนี้ไม่มีแน่

เพราะเหตุนั้น พระสมณะนี้จึงมีความสุข

หนูทั้งหลายในฉางข้าวเปล่า ที่รบกวนพระสมณะนี้

ด้วยการยกหูชูหางขึ้นกระโดดโลดเต้นไม่มีแน่

เพราะเหตุนั้น พระสมณะนี้จึงมีความสุข

เครื่องลาดของพระสมณะนี้ใช้ตั้งเจ็ดเดือน

ที่จะเกลื่อนกล่นด้วยสัตว์เล็กสัตว์น้อยทั้งหลายที่บังเกิดขึ้นไม่มีแน่

เพราะเหตุนั้น พระสมณะนี้จึงมีความสุข

หญิงหม้ายมีลูกสาว ๗ คน

มีลูกชายหนึ่งคนหรือสองคน