พราหมณมหาศาลกราบทูลว่า “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ บุตรของข้าพระองค์ ๔ คนในบ้านนี้ คบคิดกับภรรยาแล้วขับข้าพระองค์ออกจากเรือน”

{๖๙๐} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า “พราหมณ์ ถ้าอย่างนั้น ท่านจงเรียนคาถานี้ เมื่อหมู่ มหาชนประชุมกันที่สภา และเมื่อพวกบุตรมาประชุมกันพร้อมแล้ว จงกล่าวว่า

เราหลงชื่นชมและปรารถนาความเจริญแก่บุตรเหล่าใด

บุตรเหล่านั้นคบคิดกับภรรยารุมว่าเรา ดุจสุนัขรุมเห่าสุกร

ได้ยินว่า บุตรเหล่านั้นเป็นอสัตบุรุษผู้ลามก

ร้องเรียกเราว่าพ่อ ๆ

บุตรเหล่านั้นเหมือนยักษ์แปลงร่างมาเกิดเป็นบุตร

ละทิ้งเราผู้ล่วงเข้าปัจฉิมวัยไว้

บุตรเหล่านั้นกำจัดคนแก่ผู้ไม่มีสมบัติ

ออกจากที่อาศัยหากิน ดุจม้าแก่ที่เจ้าของปล่อยทิ้ง ฉะนั้น

บิดาของบุตรผู้เป็นพาล เป็นผู้เฒ่า ต้องขอเขากินในเรือนผู้อื่น

ว่ากันว่า ไม้เท้าของเรายังดีกว่า

พวกบุตรที่ไม่เชื่อฟังจะดีอะไร

เพราะไม้เท้าใช้ป้องกันโคหรือสุนัขดุ ๆ ได้

ในที่มืดใช้ยันไปข้างหน้าได้ ในที่ลึกใช้หยั่งควานเอาได้

พลาดแล้วช่วยพยุงไว้ได้ด้วยอานุภาพไม้เท้า

{๖๙๑} ครั้งนั้น พราหมณมหาศาลนั้นเรียนคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคแล้ว เมื่อหมู่มหาชนประชุมกันที่สภา และเมื่อพวกบุตรมาประชุมกันพร้อมแล้ว จึงได้ กล่าวว่า

เราหลงชื่นชมและปรารถนาความเจริญแก่บุตรเหล่าใด

บุตรเหล่านั้นคบคิดกับภรรยารุมว่าเรา ดุจสุนัขรุมเห่าสุกร

ได้ยินว่า บุตรเหล่านั้นเป็นอสัตบุรุษผู้ลามก

ร้องเรียกเราว่าพ่อ ๆ

บุตรเหล่านั้นเหมือนยักษ์แปลงร่างมาเกิดเป็นบุตร

ละทิ้งเราผู้ล่วงเข้าปัจฉิมวัยไว้