ขณะนั้น พระผู้มีพระภาคตรัสกับมานัตถัทธพราหมณ์ว่า “พอละ พราหมณ์ เชิญลุกขึ้นนั่งบนที่นั่งของตนเถิด เพราะท่านมีจิตเลื่อมใสในเราแล้ว”

{๖๙๘} ลำดับนั้น มานัตถัทธพราหมณ์นั่งบนที่นั่งของตนแล้ว ได้ทูลถามพระผู้มี พระภาคด้วยคาถาว่า

บุคคลไม่ควรทำมานะในใคร

ควรมีความเคารพในใคร พึงยำเกรงในใคร

บูชาใครด้วยดีแล้วจึงจะเป็นการดี

{๖๙๙} พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า

บุคคลไม่ควรทำมานะในมารดา

บิดา พี่ชาย และในอาจารย์เป็นที่ ๔

พึงมีความเคารพในบุคคลเหล่านั้น

พึงยำเกรงในบุคคลเหล่านั้น

บูชาบุคคลเหล่านั้นด้วยดีแล้วจึงเป็นการดี

บุคคลพึงทำลายมานะ

ไม่ควรกระด้าง พึงนอบน้อมพระอรหันต์ ผู้เยือกเย็น

ทำกิจเสร็จแล้ว ไม่มีอาสวะ ไม่มีผู้อื่นยิ่งกว่านั้น

{๗๐๐} เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว มานัตถัทธพราหมณ์ได้กราบทูลพระผู้มี พระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ พระภาษิตของพระองค์ชัดเจนไพเราะยิ่งนัก ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ พระภาษิตของพระองค์ชัดเจนไพเราะยิ่งนัก ฯลฯ ขอพระ โคดมผู้เจริญโปรดทรงจำข้าพระองค์ว่าเป็นอุบาสกผู้ถึงสรณะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จนตลอดชีวิต”