{๗๑๖} [๒๐๖] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้งนั้น ภิกขกพราหมณ์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้สนทนา ปราศรัยพอเป็นที่บันเทิงใจ พอเป็นที่ระลึกถึงกันแล้วนั่ง ณ ที่สมควร ได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ข้าพระองค์เป็นคนขอ พระองค์ก็ เป็นผู้ขอ ในเรื่องนี้เราจะมีอะไรแตกต่างกัน”

{๗๑๗} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลขอคนเหล่าอื่นอยู่

ย่อมไม่เป็นภิกษุด้วยเหตุมีประมาณเพียงใด

ผู้สมาทานธรรมผิด ๑ ก็ไม่เป็นภิกษุด้วยเหตุมีประมาณเพียงนั้น

ผู้ใดในโลกนี้ละบุญและบาปได้แล้ว

ประพฤติพรหมจรรย์ด้วยการพิจารณา ๒

ผู้นั้นแลจัดว่าเป็นภิกษุ

{๗๑๘} เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว ภิกขกพราหมณ์ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาค ดังนี้ว่า “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ พระภาษิตของพระองค์ชัดเจนไพเราะยิ่งนัก ฯลฯ ขอพระโคดมผู้เจริญโปรดทรงจำข้าพระองค์ว่าเป็นอุบาสกผู้ถึงสรณะ ตั้งแต่วันนี้ เป็นต้นไปจนตลอดชีวิต”



๑ ธรรมผิด ในที่นี้หมายถึงอกุศลธรรม (สํ.ส.อ. ๑/๒๐๖/๒๕๓)
๒ การพิจารณา ในที่นี้หมายถึงฌาน (สํ.ส.อ. ๑/๒๐๖/๒๕๓)