พระไตรปิฏก

{๗๔๒} ครั้งนั้น ท่านพระวังคีสะได้มีความคิดดังนี้ว่า “ท่านพระสารีบุตรนี้ชี้แจงให้ ภิกษุทั้งหลายเห็นชัด ชวนใจให้อยากรับเอาไปปฏิบัติ เร้าใจให้อาจหาญแกล้วกล้า ปลอบชโลมใจให้สดชื่นร่าเริงด้วยธรรมีกถา ด้วยวาจาชาวเมือง ที่สละสลวย ไม่หยาบคาย ให้รู้ความหมายได้ ส่วนภิกษุเหล่านั้นต่างก็ใส่ใจให้สำเร็จประโยชน์ น้อมนึกมาด้วย ความเต็มใจ เงี่ยโสตสดับธรรมอยู่ ทางที่ดีเราควรสรรเสริญท่านพระสารีบุตรด้วย คาถาทั้งหลายอันสมควร ณ ที่เฉพาะหน้าเถิด”

ลำดับนั้น ท่านพระวังคีสะลุกขึ้นจากอาสนะ ห่มผ้าเฉวียงบ่า ประนมมือไป ทางที่ท่านพระสารีบุตรอยู่ ได้กล่าวกับท่านพระสารีบุตรดังนี้ว่า “ท่านพระสารีบุตร เนื้อความนี้ย่อมปรากฏแก่ข้าพเจ้า ท่านพระสารีบุตร เนื้อความนี้ย่อมปรากฏแก่ ข้าพเจ้า”

ท่านพระสารีบุตรกล่าวกับท่านพระวังคีสะว่า “เนื้อความนั้นจงปรากฏแก่ท่านเถิด ท่านวังคีสะ”

{๗๔๓} ครั้งนั้น ท่านพระวังคีสะได้สรรเสริญท่านพระสารีบุตร ด้วยคาถาทั้งหลาย อันสมควร ณ ที่เฉพาะหน้าว่า

ท่านพระสารีบุตร เป็นนักปราชญ์

มีปัญญาลึกซึ้ง ฉลาดในทางและมิใช่ทาง

มีปัญญามาก แสดงธรรมแก่ภิกษุทั้งหลาย

แสดงโดยย่อก็ได้ โดยพิสดารก็ได้

เสียงที่เปล่งออกไพเราะ เหมือนเสียงนกสาลิกา

ปฏิภาณก็ปรากฏ

เมื่อท่านแสดงธรรมนั้นอยู่

ภิกษุทั้งหลายฟังเสียงอันไพเราะ

ก็มีจิตร่าเริงเบิกบานด้วยเสียงที่น่ายินดี

น่าฟัง ไพเราะจับใจ จึงตั้งใจฟัง ๑



๑ ดูเทียบ ขุ.เถร. (แปล) ๒๖/๑๒๔๐-๑๒๔๒/๕๔๑-๕๔๒