ชนทั้งหลายต่างประชุมสนทนากันที่ใกล้ฝั่งแม่น้ำ

ในศาลาที่พัก ในสภาและข้าง ๆ ถนน

พวกเขาต่างพูดถึงดิฉันและท่านอย่างไรหนอ

{๗๘๒} ภิกษุนั้นกล่าวคาถานี้ว่า

แท้จริง เสียงที่เป็นข้าศึกมีมาก

ท่านผู้มีตบะต้องอดทน ไม่ต้องเก้อเขินด้วยเหตุนั้น

เพราะว่าสัตว์หาได้เศร้าหมองด้วยเหตุนั้นไม่

แต่ผู้ใดมักสะดุ้งเพราะเสียง ประดุจเนื้อทรายในป่า

นักปราชญ์เรียกผู้นั้นว่ามีใจเบา

วัตรของเขาย่อมไม่สมบูรณ์







{๗๘๓} [๒๒๙] สมัยหนึ่ง ภิกษุวัชชีบุตรรูปหนึ่งอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง เขตกรุงเวสาลี สมัยนั้น ในกรุงเวสาลี ได้มีการละเล่นมหรสพตลอดทั้งคืน

{๗๘๔} ครั้งนั้น ภิกษุนั้นได้ฟัง เสียงดนตรีที่บุคคลบรรเลงก้องกังวานอยู่ในกรุงเวสาลี คร่ำครวญอยู่ ได้กล่าวคาถานี้ ในเวลานั้นว่า

เราอยู่ในป่าคนเดียว

ดุจท่อนไม้ที่เขาทิ้งไว้ในป่า ฉะนั้น

ใครหนอจะเลวกว่าเราในราตรีเช่นนี้