{๗๙๕} [๒๓๔] สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่งอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล สมัยนั้น ภิกษุนั้นกลับจากบิณฑบาต ภายหลังจากฉันภัตตาหารเสร็จแล้ว ลงสู่สระโบกขรณี สูดดมกลิ่นดอกบัว

{๗๙๖} ครั้งนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราวป่านั้น มีความอนุเคราะห์หวังดี ต่อภิกษุนั้น ประสงค์จะให้ภิกษุนั้นสลดใจ จึงเข้าไปหาภิกษุนั้นถึงที่อยู่แล้วได้กล่าว กับภิกษุนั้นด้วยคาถาว่า

ท่านสูดดมกลิ่นดอกบัว

ที่เกิดในน้ำ ซึ่งใคร ๆ ไม่ได้ถวายแล้ว

นี้เป็นองค์อันหนึ่งแห่งความเป็นขโมย

ท่านผู้นิรทุกข์ ท่านเป็นผู้ขโมยกลิ่น

{๗๙๗} ภิกษุนั้นได้กล่าวด้วยคาถาว่า

เราไม่ได้นำไป เราไม่ได้หัก

เราเพียงแต่ดมกลิ่นดอกบัวที่เกิดในน้ำห่าง ๆ

เมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านจะเรียกเราว่า

เป็นผู้ขโมยกลิ่น ด้วยเหตุอะไรเล่า

ส่วนบุคคลที่ขุดเหง้าบัว หักดอกบัวปุณฑริก

เป็นผู้มีการงานอันไม่บริสุทธิ์อย่างนี้

ทำไมท่านจึงไม่เรียกเขาว่าเป็นขโมยเล่า

{๗๙๘} เทวดากล่าวด้วยคาถาว่า

บุรุษผู้มีบาปหนา แปดเปื้อนด้วยกิเลส

มีราคะเป็นต้นเกินเหตุ

เราไม่พูดถึงคนนั้น แต่เราควรจะกล่าวกับท่าน

บาปประมาณเท่าปลายขนเนื้อทราย

ย่อมปรากฏประดุจเท่าก้อนเมฆในนภากาศ