ส่วนภิกษุหนุ่มรูปนี้เป็นอุดมบุรุษ

ชนะมารพร้อมทั้งกองทัพได้แล้ว

ทรงไว้ซึ่งอัตภาพสุดท้าย”







{๗๐๐} [๒๓๙] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถ- บิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ครั้งนั้น ท่านพระสุชาตเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาค ถึงที่ประทับ พระผู้มีพระภาคได้ทอดพระเนตรเห็นท่านกำลังเดินมาแต่ไกล แล้วรับสั่ง เรียกภิกษุทั้งหลายมาตรัสว่า

{๗๐๑} “ภิกษุทั้งหลาย กุลบุตรนี้ย่อมงามด้วยสมบัติ ๒ ประการ คือ

๑. มีรูปงาม น่าดู น่าชม ประกอบด้วยผิวพรรณงามยิ่งนัก

๒. ได้ทำให้แจ้งประโยชน์ยอดเยี่ยมอันเป็นที่สุดแห่งพรหมจรรย์ ที่เหล่า กุลบุตรออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตโดยชอบต้องการด้วยปัญญา อันยิ่งเอง เข้าถึงอยู่ในปัจจุบัน”

{๗๐๒} พระผู้มีพระภาคผู้สุคตศาสดา ครั้นตรัสเวยยากรณภาษิตนี้แล้ว จึงได้ตรัสคาถา ประพันธ์ต่อไปอีกว่า

“ภิกษุนี้งามด้วยใจที่ซื่อตรง

เป็นผู้หลุดพ้น พรากได้แล้ว ดับแล้ว

เพราะไม่ถือมั่น ชนะมารพร้อมทั้งกองทัพได้แล้ว

ทรงไว้ซึ่งอัตภาพสุดท้าย”