๔. บุคคลผู้ได้ฌานบางคนในโลกนี้ เป็นผู้ฉลาดในการตั้งอยู่ในสมาธิและฉลาดในการออกจากสมาธิ

ในบุคคล ๔ จำพวกนั้น ฯลฯ และยิ่งใหญ่ที่สุด



(พึงขยายพระสูตรทั้ง ๘ สูตร จนถึงฐิติมูลกสัปปายการีสูตรที่ ๒๗ ให้เต็มเหมือนสูตรต้น ฐิติมูลกะ จบ)





{๖๐๖} [๖๘๙-๖๙๕] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้ได้ฌาน ๔ จำพวกนี้

บุคคลผู้ได้ฌาน ๔ จำพวก ไหนบ้าง คือ

๑. บุคคลผู้ได้ฌานบางคนในโลกนี้ เป็นผู้ฉลาดในการออกจากสมาธิแต่ไม่ฉลาดในความพร้อมในสมาธิ

๒. บุคคลผู้ได้ฌานบางคนในโลกนี้ เป็นผู้ฉลาดในความพร้อมในสมาธิแต่ไม่ฉลาดในการออกจากสมาธิ

๓. บุคคลผู้ได้ฌานบางคนในโลกนี้ เป็นผู้ไม่ฉลาดในการออกจากสมาธิและไม่ฉลาดในความพร้อมในสมาธิ

๔. บุคคลผู้ได้ฌานบางคนในโลกนี้ เป็นผู้ฉลาดในการออกจากสมาธิและฉลาดในความพร้อมในสมาธิ

ในบุคคล ๔ จำพวกนั้น ฯลฯ และยิ่งใหญ่ที่สุด



(พึงขยายพระสูตรทั้ง ๗ สูตร จนถึงวุฏฐานมูลกสัปปายการีสูตรที่ ๓๔ ให้เต็มเหมือนสูตรต้น วุฏฐานมูลกะ จบ)