บุคคลนั้นลิ้มรสแล้วมีสติไม่กำหนัดในรส

มีจิตคลายกำหนัดเสวยอารมณ์นั้น ทั้งไม่ติดใจอารมณ์นั้นอยู่

เมื่อเขาลิ้มรสและเสวยเวทนาอยู่ ฯลฯ

เมื่อเขาไม่สั่งสมทุกข์อยู่อย่างนี้

บัณฑิตกล่าวว่า อยู่ใกล้นิพพาน

บุคคลนั้นถูกต้องผัสสะแล้วมีสติไม่กำหนัดในผัสสะ

มีจิตคลายกำหนัดเสวยอารมณ์นั้น ทั้งไม่ติดใจอารมณ์นั้นอยู่

เมื่อเขาถูกต้องผัสสะและเสวยเวทนาอยู่ ฯลฯ

เมื่อเขาไม่สั่งสมทุกข์อยู่อย่างนี้

บัณฑิตกล่าวว่า อยู่ใกล้นิพพาน

บุคคลนั้นรู้ธรรมารมณ์แล้ว

มีสติไม่กำหนัดในธรรมารมณ์

มีจิตคลายกำหนัดเสวยอารมณ์นั้น ทั้งไม่ติดใจอารมณ์นั้นอยู่

เมื่อเขารู้ธรรมารมณ์และเสวยเวทนาอยู่

ทุกข์ย่อมสิ้นไปไม่ถูกสั่งสมไว้ ฉันใด

เขาเป็นผู้มีสติเที่ยวไป ฉันนั้น

เมื่อเขาไม่สั่งสมทุกข์อยู่อย่างนี้

บัณฑิตกล่าวว่า อยู่ใกล้นิพพาน’

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์รู้ทั่วถึงเนื้อความแห่งธรรมที่พระผู้มีพระภาค ทรงแสดงแล้วอย่างย่อโดยพิสดารอย่างนี้”

{๑๓๖} “ดีละ ดีละ มาลุกยบุตร ดีแล้วที่เธอรู้ทั่วถึงเนื้อความแห่งธรรมที่เราแสดง แล้วอย่างย่อโดยพิสดารอย่างนี้ว่า

{๑๓๗} ‘เพราะเห็นรูปจึงหลงลืมสติ

เมื่อใส่ใจนิมิตที่น่ารัก