พระไตรปิฏก

{๓๖๖} ภิกษุใดถูกทุกขเวทนาที่เป็นไปในสรีระ

อันนำชีวิตไปซึ่งเกิดขึ้นถูกต้องแล้ว

อดกลั้นไม่ได้ ย่อมหวั่นไหว

มีกำลังทราม ๑ เรี่ยวแรงน้อย ๒ ย่อมร้องไห้คร่ำครวญ

ภิกษุนั้นปรากฏในบาดาลไม่ได้

ทั้งถึงการหยั่งลงไม่ได้ด้วย

ส่วนภิกษุใดถูกทุกขเวทนาที่เป็นไปในสรีระ

อันนำชีวิตไปซึ่งเกิดขึ้นถูกต้องแล้ว

อดกลั้นได้ ย่อมไม่หวั่นไหว

ภิกษุนั้นแลปรากฏในบาดาลได้

ทั้งถึงการหยั่งลงได้ด้วย”







{๓๖๗} [๒๕๓] “ภิกษุทั้งหลาย เวทนา ๓ ประการนี้

เวทนา ๓ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. สุขเวทนา ๒. ทุกขเวทนา

๓. อทุกขมสุขเวทนา

เธอทั้งหลายพึงเห็นสุขเวทนาโดยความเป็นทุกข์ พึงเห็นทุกขเวทนาโดยความ เป็นลูกศร พึงเห็นอทุกขมสุขเวทนาโดยความไม่เที่ยง เพราะภิกษุเห็นสุขเวทนา โดยความเป็นทุกข์ เห็นทุกขเวทนาโดยความเป็นลูกศร เห็นอทุกขมสุขเวทนาโดย ความไม่เที่ยง ภิกษุนี้เราเรียกว่า ‘มีความเห็นชอบ ตัดตัณหาได้ เพิกถอน สังโยชน์แล้ว ได้ทำที่สุดแห่งทุกข์ เพราะรู้แจ้งมานะได้โดยชอบ’

๑ มีกำลังทราม ในที่นี้หมายถึงมีกำลังแห่งญาณอันโทษประทุษร้ายแล้ว (สํ.สฬา.อ. ๓/๒๕๒/๑๓๗)
๒ เรี่ยวแรงน้อย หมายถึงมีกำลังแห่งญาณน้อย (สํ.สฬา.อ. ๓/๒๕๒/๑๓๗)