{๑๖๗} [๗๘-๘๒] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

“ภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้อย่างหนึ่งที่เป็นเหตุให้อริยมรรคมีองค์ ๘ ที่ยังไม่เกิดก็เกิดขึ้น หรือเป็นเหตุให้อริยมรรคมีองค์ ๘ ที่เกิดขึ้น แล้วถึงความเจริญเต็มที่ เหมือนสีลสัมปทานี้ ฯลฯ

{๑๖๘} เหมือนฉันทสัมปทานี้ ฯลฯ

{๑๖๙} เหมือนอัตตสัมปทานี้ ฯลฯ

{๑๗๐} เหมือนทิฏฐิสัมปทานี้ ฯลฯ

{๑๗๑} เหมือนอัปปมาทสัมปทานี้ ฯลฯ”







{๑๗๒} [๘๓] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

“... เหมือนโยนิโสมนสิการสัมปทานี้

ภิกษุผู้ถึงพร้อมด้วยโยนิโสมนสิการพึงหวังข้อนี้ได้ว่า ‘จักเจริญอริยมรรคมีองค์ ๘ ทำอริยมรรคมีองค์ ๘ ให้มาก’

{๑๗๓} ภิกษุผู้ถึงพร้อมด้วยโยนิโสมนสิการเจริญอริยมรรคมีองค์ ๘ ทำอริยมรรค มีองค์ ๘ ให้มาก อย่างไร

คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้

๑. เจริญสัมมาทิฏฐิอันอาศัยวิเวก ฯลฯ

๘. เจริญสัมมาสมาธิอันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธ น้อมไป ในโวสสัคคะ