{๑๗๖} [๘๕-๘๙] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

“ภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้อย่างหนึ่งที่เป็นเหตุให้อริยมรรค มีองค์ ๘ ที่ยังไม่เกิดก็เกิดขึ้น หรือเป็นเหตุให้อริยมรรคมีองค์ ๘ ที่เกิดขึ้นแล้วถึง ความเจริญเต็มที่ เหมือนสีลสัมปทานี้ ฯลฯ

{๑๗๗} เหมือนฉันทสัมปทานี้ ฯลฯ

{๑๗๘} เหมือนอัตตสัมปทานี้ ฯลฯ

{๑๗๙} เหมือนทิฏฐิสัมปทานี้ ฯลฯ

{๑๘๐} เหมือนอัปปมาทสัมปทานี้ ฯลฯ







{๑๘๑} [๙๐] “... เหมือนโยนิโสมนสิการสัมปทานี้

ภิกษุผู้ถึงพร้อมด้วยโยนิโสมนสิการพึงหวังข้อนี้ได้ว่า ‘จักเจริญอริยมรรคมี องค์ ๘ ทำอริยมรรคมีองค์ ๘ ให้มาก’

{๑๘๒} ภิกษุผู้ถึงพร้อมด้วยโยนิโสมนสิการ เจริญอริยมรรคมีองค์ ๘ ทำอริยมรรค มีองค์ ๘ ให้มาก อย่างไร

คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้

๑. เจริญสัมมาทิฏฐิอันเป็นธรรมมีการกำจัดราคะ โทสะ และโมหะ เป็นที่สุด



๘. เจริญสัมมาสมาธิอันเป็นธรรมมีการกำจัดราคะ โทสะ และโมหะ เป็นที่สุด