แต่ถ้าบัณฑิตรู้จักกาลอันเหมาะสมแล้ว

ประสงค์จะพูด ควรมีความรู้ ไม่โกรธ ไม่ฟุ้งซ่าน

ไม่โอ้อวด ไม่ใจเบาหุนหันพลันแล่น ไม่คอยจับผิด

พูดแต่เรื่องที่เกี่ยวกับบุคคลผู้ดำรงอยู่ในธรรม

เป็นเรื่องที่พระอริยะประพฤติกันมา

เพราะรู้ทั่วถึงโดยชอบ เขาไม่พูดริษยา

บุคคลควรชื่นชมถ้อยคำที่เป็นสุภาษิต

ไม่ควรเลื่อมใสถ้อยคำที่เป็นทุพภาษิต

ไม่ควรใส่ใจถึงความแข่งดี

และไม่ควรคอยจับผิด ไม่ควรพูดทับถม

ไม่ควรพูดย่ำยี ไม่ควรพูดเหลาะแหละ

เพื่อความรู้ เพื่อความเลื่อมใส

สัตบุรุษทั้งหลายจึงมีการปรึกษากัน

พระอริยะทั้งหลายย่อมปรึกษากันเช่นนั้นแล

นี้เป็นการปรึกษากันของพระอริยะทั้งหลาย

บุคคลผู้มีปัญญารู้เรื่องนี้แล้ว

ไม่ควรถือตัว ควรปรึกษากัน







[๖๙] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย ถ้าพวกอัญเดียรถีย์ปริพาชก พึงถามอย่างนี้ว่า

ท่านทั้งหลาย ธรรม ๓ ประการนี้ คือ (๑) ราคะ(ความกำหนัด) (๒) โทสะ (ความคิดประทุษร้าย) (๓) โมหะ(ความหลง) ท่านทั้งหลาย ธรรม ๓ ประการนี้ แล ธรรม ๓ ประการนี้มีความแปลกกันอย่างไร มีคำอธิบายอย่างไร มีความต่างกัน อย่างไร