พระไตรปิฏก

๑. ปาณ-อปาณสูตร ๒. อทินนาทาน-อนทินนาทานสูตร

๓. มิจฉา-สัมมาสูตร ๔. มุสาวาที-อมุสาวาทีสูตร

๕. ปิสุณา-อปิสุณาสูตร ๖. ผรุส-อผรุสสูตร

๗. สัมผัปปลาป-อสัมผัปปลาปสูตร ๘. อภิชฌา-อนภิชฌาสูตร

๙. พยาปาท-อพยาปาทสูตร ๑๐. มิจฉาทิฏฐิ-สัมมาทิฏฐิสูตร



[๑๘๔] พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย บุคคลควรเจริญธรรม ๓ ประการ เพื่อรู้ยิ่งราคะ(ความกำหนัด)

ธรรม ๓ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. สุญญตสมาธิ (สมาธิพิจารณาเห็นความว่าง)

๒. อนิมิตตสมาธิ (สมาธิพิจารณาธรรมไม่มีนิมิต)

๓. อัปปณิหิตสมาธิ (สมาธิพิจารณาธรรมไม่มีความตั้งปรารถนา)

บุคคลควรเจริญธรรม ๓ ประการนี้แล เพื่อรู้ยิ่งราคะ

[บุคคลควรเจริญธรรม ๓ ประการเพื่อรู้ยิ่งราคะ

ธรรม ๓ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. สวิตักกสวิจารสมาธิ(สมาธิที่มีวิตกวิจาร)

๒. อวิตักกวิจารมัตตสมาธิ(สมาธิที่ไม่มีวิตกมีเพียงวิจาร)

๓. อวิตักกอวิจารสมาธิ(สมาธิที่ไม่มีวิตกวิจาร)

บุคคลควรเจริญธรรม ๓ ประการนี้แลเพื่อรู้ยิ่งราคะ] ๑

๑ เนื้อความที่ปรากฏใน [ ] นี้ ฉบับฉัฏฐสังคีติและฉบับพม่ามีปรากฏ แต่ในอรรถกถาไม่มี (องฺ.ติก. ๒๐/๑๘๔/๒๙๓)