Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 21 หน้าที่ 11

<< | หน้าที่ 11 | >>
บุคคลผู้มีสุตะมากทั้งเข้าถึงสุตะ เป็นอย่างไร

คือ บุคคลบางคนในโลกนี้มีสุตะ คือ สุตตะ เคยยะ เวยยากรณะ คาถา อุทาน อิติวุตตกะ ชาตกะ อัพภูตธรรม เวทัลละมาก ทั้งเขาก็รู้อรรถรู้ธรรมแห่งสุตะมากนั้น แล้ว ปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรม บุคคลผู้มีสุตะมากทั้งเข้าถึงสุตะ เป็นอย่างนี้แล

ภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๔ จำพวกนี้แลมีปรากฏอยู่ในโลก

ถ้าบุคคลมีสุตะน้อย ทั้งไม่ตั้งมั่นในศีล

บัณฑิตทั้งหลายย่อมติเตียนเขา

ทั้งในด้านศีลและสุตะ

ถ้าบุคคลแม้มีสุตะน้อย แต่ตั้งมั่นดีในศีล

บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญเขาในด้านศีล

แต่สุตะของเขาไม่สมบูรณ์

ถ้าบุคคลแม้มีสุตะมาก แต่ไม่ตั้งมั่นในศีล

บัณฑิตทั้งหลายย่อมติเตียนเขาในด้านศีล

แต่สุตะของเขาสมบูรณ์

ถ้าบุคคลมีสุตะมาก ทั้งตั้งมั่นดีในศีล

บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญเขา

ทั้งในด้านศีลและสุตะ

ใครเล่าจะสามารถติเตียนเขาผู้มีสุตะมาก

ทรงธรรม มีปัญญา เป็นพุทธสาวก

ผู้เป็นเหมือนแท่งทองชมพูนุท

แม้เทวดาและมนุษย์ก็สรรเสริญเขา

ถึงพรหมก็สรรเสริญเขา

อัปปัสสุตสูตรที่ ๖ จบ


๑ ทองชมพูนุท หมายถึงทองคำบริสุทธิ์ (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๖/๒๘๓)

สารบัญพระไตรปิฏก · Tipiṭaka