Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 21 หน้าที่ 60

<< | หน้าที่ 60 | >>
อาสวะทั้งหลายที่เป็นเหตุให้เกิดเป็นเทวดา

หรือเป็นคนธรรพ์ผู้เที่ยวไปในอากาศ

เป็นเหตุให้ถึงความเป็นยักษ์

และความเป็นมนุษย์ ได้สิ้นไปแล้ว

ถูกเรากำจัดแล้ว ทำให้หมดเครื่องผูกพันแล้ว

ดอกปุณฑริกที่งดงาม

ย่อมไม่แปดเปื้อนด้วยน้ำฉันใด

เราก็ย่อมไม่แปดเปื้อนด้วยโลกฉันนั้น

พราหมณ์ เพราะฉะนั้น เราจึงเป็นพระพุทธเจ้า

โทณสูตรที่ ๖ จบ


๗. อปริหานิยสูตร


ว่าด้วยอปริหานิยธรรม


{๓๗} [๓๗] ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุประกอบด้วยธรรม ๔ ประการ ไม่อาจเสื่อม ชื่อว่าอยู่ใกล้นิพพานแน่แท้

ธรรม ๔ ประการ อะไรบ้าง คือ

ภิกษุในธรรมวินัยนี้

๑. สมบูรณ์ด้วยศีล

๒. คุ้มครองทวารในอินทรีย์ทั้งหลาย

๓. รู้จักประมาณในการบริโภค

๔. ประกอบความเพียรเครื่องตื่นอยู่เนือง ๆ

ภิกษุสมบูรณ์ด้วยศีล เป็นอย่างไร

คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้มีศีล สำรวมด้วยการสังวรในปาติโมกข์ เพียบพร้อม ด้วยอาจาระและโคจรอยู่ มีปกติเห็นภัยในโทษแม้เล็กน้อย สมาทานศึกษาอยู่ใน สิกขาบททั้งหลาย ภิกษุสมบูรณ์ด้วยศีล เป็นอย่างนี้แล

๑ หมายถึงไม่อาจเสื่อมจากสมถะและวิปัสสนา หรือมรรคและผล กล่าวคือไม่เสื่อมจากสมถะและวิปัสสนา ที่ได้บรรลุแล้ว และจะได้บรรลุมรรคและผลที่ยังไม่ได้บรรลุ (องฺ.จตุกฺก.ฏีกา ๒/๓๗/๓๖๗)

สารบัญพระไตรปิฏก · Tipiṭaka