Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 21 หน้าที่ 120

<< | หน้าที่ 120 | >>
มากในเหล่าภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา รวมถึงพวกคนวัดและสมณุทเทส สมัยต่อมา เพราะอาศัยอยู่รวมกันจนคุ้นเคย เธอกล่าวกับอาจารย์ แม้กระทั่ง อุปัชฌาย์อย่างนี้ว่า ‘หลีกไป พวกท่านจะรู้เรื่องอะไรเล่า’

ภิกษุทั้งหลาย เพราะเหตุนั้นแล เธอทั้งหลายพึงสำเหนียกอย่างนี้ว่า ‘เราจัก มีใจเหมือนหญิงสะใภ้ที่มาอยู่ใหม่’ เธอทั้งหลายพึงสำเหนียกอย่างนี้แล

สัปปุริสสูตรที่ ๓ จบ


๔. ปฐมอัคคสูตร


ว่าด้วยธรรมอันเลิศ สูตรที่ ๑


{๗๔} [๗๔] ภิกษุทั้งหลาย ธรรมอันเลิศ ๔ ประการนี้

ธรรมอันเลิศ ๔ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ศีลอันเลิศ ๒. สมาธิอันเลิศ

๓. ปัญญาอันเลิศ ๔. วิมุตติอันเลิศ

ภิกษุทั้งหลาย ธรรมอันเลิศ ๔ ประการนี้แล

ปฐมอัคคสูตรที่ ๔ จบ


๕. ทุติยอัคคสูตร


ว่าด้วยธรรมอันเลิศ สูตรที่ ๒


{๗๕} [๗๕] ภิกษุทั้งหลาย ธรรมอันเลิศ ๔ ประการนี้

ธรรมอันเลิศ ๔ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. รูปอันเลิศ ๒. เวทนาอันเลิศ

๓. สัญญาอันเลิศ ๔. ภพอันเลิศ

ภิกษุทั้งหลาย ธรรมอันเลิศ ๔ ประการนี้แล

ทุติยอัคคสูตรที่ ๙ จบ


๑ สมณุทเทส ในที่นี้หมายถึงสามเณร (วิ.มหา. (แปล) ๒/๔๓๐/๕๔๑)
๒ ธรรมอันเลิศ ในที่นี้หมายถึงรูป เวทนา สัญญาที่พิจารณาแล้วบรรลุอรหัตตผล และภพคืออัตภาพที่ บุคคลดำรงอยู่แล้วสามารถบรรลุอรหัตตผลได้ (องฺ.จตุกฺก.อ. ๒/๗๔-๗๕/๓๕๙)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka