Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 67

<< | หน้าที่ 67 | >>
และสมณพราหมณ์ เปรียบเหมือนมหาเมฆทำข้าวกล้าทั้งปวงให้งอกงาม ชื่อว่ามี เพื่อประโยชน์ เพื่อเกื้อกูล เพื่อสุขแก่คนหมู่มาก

สัตบุรุษครอบครองโภคทรัพย์

เป็นผู้เกื้อกูลแก่คนหมู่มาก

เทวดาย่อมรักษาเขาผู้มีธรรมคุ้มครองแล้ว

เป็นพหูสูต สมบูรณ์ด้วยศีลและวัตร

เกียรติย่อมไม่ละเขาผู้ตั้งอยู่ในธรรม

ใครเล่าจะสามารถติเตียนเขาผู้ตั้งอยู่ในธรรม

สมบูรณ์ด้วยศีล มีวาจาสัตย์

มีหิริ(ความละอายต่อบาป)ในใจ

ดุจแท่งทองชมพูนุท

แม้เทวดาก็ชม ถึงพรหมก็สรรเสริญเขา

สัปปุริสสูตรที่ ๒ จบ


๓. อิฏฐสูตร


ว่าด้วยธรรมที่น่าปรารถนา


[๔๓] ครั้งนั้น อนาถบิณฑิกคหบดีเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วนั่ง ณ ที่สมควร พระผู้มีพระภาคจึงได้ตรัสกับอนาถบิณฑิกคหบดี ดังนี้ว่า

คหบดี ธรรม ๕ ประการนี้ ที่น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ หาได้ยากในโลก

ธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. อายุที่น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ หาได้ยากในโลก

๒. วรรณะที่น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ หาได้ยากในโลก

๓. สุขที่น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ หาได้ยากในโลก


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka