Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 111

<< | หน้าที่ 111 | >>
๒. ทุติยสัญญาสูตร


ว่าด้วยสัญญา สูตรที่ ๒


[๖๒] ภิกษุทั้งหลาย สัญญา ๕ ประการนี้ ที่บุคคลเจริญทำให้มากแล้ว ย่อมมีผลมาก มีอานิสงส์มาก หยั่งลงสู่อมตะ มีอมตะเป็นที่สุด

สัญญา ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. อนิจจสัญญา

๒. อนัตตสัญญา

๓. มรณสัญญา

๔. อาหาเร ปฏิกูลสัญญา

๕. สัพพโลเก อนภิรติสัญญา

ภิกษุทั้งหลาย สัญญา ๕ ประการนี้แล ที่บุคคลเจริญทำให้มากแล้ว ย่อมมี ผลมาก มีอานิสงส์มาก หยั่งลงสู่อมตะ มีอมตะเป็นที่สุด

ทุติยสัญญาสูตรที่ ๒ จบ


๓. ปฐมวัฑฒิสูตร


ว่าด้วยธรรมเป็นเหตุเจริญ สูตรที่ ๑


[๖๓] ภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกเมื่อเจริญด้วยธรรมเป็นเหตุเจริญ ๕ ประการ ชื่อว่าย่อมเจริญด้วยธรรมเป็นเหตุเจริญอย่างประเสริฐ ชื่อว่าเป็นผู้ถือเอาสิ่งที่เป็นสาระ และถือเอาสิ่งที่ประเสริฐแห่งกาย

ธรรมเป็นเหตุเจริญ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ศรัทธา (ความเชื่อ)

๒. ศีล (การรักษากาย วาจา ให้เรียบร้อย)

๓. สุตะ (การสดับฟังหาความรู้)

๔. จาคะ (การเสียสละ)

๕. ปัญญา (ความรอบรู้)


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka