Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 113

<< | หน้าที่ 113 | >>
อริยสาวิกาใด เจริญด้วยศรัทธา

ศีล สุตะ จาคะ และปัญญา

อริยสาวิกานั้น เป็นผู้มีศีล เป็นอุบาสิกา

ชื่อว่าถือเอาสิ่งที่เป็นสาระสำหรับตนไว้ได้

ในโลกนี้ทีเดียว

ทุติยวัฑฒิสูตรที่ ๔ จบ


๕. สากัจฉสูตร


ว่าด้วยภิกษุผู้ควรสนทนาด้วย


[๖๕] ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ เป็นผู้สมควร ที่เพื่อนพรหมจารีทั้งหลายจะสนทนาด้วย

ธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

ภิกษุในธรรมวินัยนี้

๑. ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล และตอบปัญหาที่มาในเรื่องสีลสัมปทาได้

๒. ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยสมาธิ และตอบปัญหาที่มาในเรื่องสมาธิ สัมปทาได้

๓. ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยปัญญา และตอบปัญหาที่มาในเรื่องปัญญา สัมปทาได้

๔. ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติ และตอบปัญหาที่มาในเรื่องวิมุตติ สัมปทาได้

๕. ตนเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติญาณทัสสนะ และตอบปัญหาที่มา ในเรื่องวิมุตติญาณทัสสนสัมปทาได้

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล เป็นผู้สมควรที่ เพื่อนพรหมจารีทั้งหลายจะสนทนาด้วย

สากัจฉสูตรที่ ๕ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka