พระไตรปิฎก

สัญญาในคูถฉะนั้น เมื่อปุถุชนพิจารณาเห็นกายของ ตนนั้นว่าเป็นอัตตา เนื่องในอัตตา ไม่เข้าใจตาม ความเป็นจริง ย่อมมีความสำคัญผิดด้วยทิฏฐิ เหมือน คนสำคัญรูปในกระจกฉะนั้น ก็คำว่า ความสำคัญนี้ เป็นคำที่ละเอียดเป็นเครื่องผูกของมาร หย่อม แต่ แก้ได้ยาก เพราะเป็นเครื่องผูกที่ผูกปุถุชนไว้ ปุถุชน แม้จะพยายามดิ้นรนโดยวิธีต่าง ๆ มากมายก็ไม่ล่วง พ้นกายของตนไปได้ ย่อมถูกกายของตนนั้นผูกรัดไว้ อย่างแน่ เหมือนสุนัขที่ถูกล่ามโซ่ไว้ที่หลักอันมั่น ที่เขาตอกไว้อย่างดี คนที่เหลือมัวหมกมุ่นอยู่ในกาย ของตน ย่อมเดือดร้อนอยู่เป็นนิตย์ ด้วยชาติ ชรา และทุกข์มีโรคเป็นต้น เหมือนปลาติดเบ็ดฉะนั้น ฉะนั้น เราจึงขอกล่าวกะท่านผู้เจริญทั้งหลายว่า ท่าน ทั้งหลายพิจารณากายของตนที่สวยงามให้เห็นว่า ไม่ น่าชอบใจ ไม่งาม มีอันแตกไป (เป็นธรรม) และไม่ใช่อัตตา เพราะกายของตนนี้นั้น มีสภาพ อย่างนี้ ผู้รู้พิจารณาเห็นกายนี้อย่างนี้อยู่ ละความ สำคัญผิดทั้งหมดเสียได้ ย่อมหลุดพ้นจากทุกข์ทั้ง- ปวง ดังนี้. จบกถาว่าด้วยนัยที่ ๑ ข้อที่ ๒๔ ด้วยอำนาจปุถุชน.