พระไตรปิฎก

ไปแท้ ความอิ่มด้วยกามย่อมไม่มีในโลก เลย อนึ่ง ญาติทั้งหลายพากันสยายผม คร่ำครวญถึงผู้นั้น พากันกล่าวว่าได้ตาย แล้วหนอ พวกญาตินำเอาผู้นั้นคลุมด้วย ผ้าไปยกขึ้นเชิงตะกอน แต่นั้นก็เผากัน ผู้นั้น เมื่อกำลังลูกเขาเผา ถูกแทงอยู่ด้วย หลาวมีแต่ผ้าผืนเดียว ละโภคสมบัติไป ญาติก็ดี มิตรก็ดี หรือสหายทั้งหลายเป็น ที่ต้านทานของบุคคลผู้จะตายไม่มี ทายาท ทั้งหลายก็ขนของเอาทรัพย์ของผู้นั้นไป ส่วน สัตว์ย่อมไปตามกรรมที่ทำไว้ ทรัพย์อะไร ๆ ย่อมติดตามคนตายไปไม่ได้ บุตร ภรรยา ทรัพย์และแว่นแคว้นก็เช่นนั้น บุคคลย่อมไม่ได้อายุยืนด้วยทรัพย์ และ ย่อมไม่กำจัดชราได้ด้วยทรัพย์ นักปราชญ์ ทั้งหลายกล่าวชีวิตนี้ ว่าน้อยนัก ว่าไม่ เที่ยง มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา ทั้ง- คนมั่งมี ทั้งคนยากจน ย่อมกระทบผัสสะ ทั้งคนพาล ทั้งนักปราชญ์ ก็กระทบผัสสะ เหมือนกัน แต่คนพาล ย่อมนอนหวาดอยู่ เพราะความที่ตนเป็นพาล ส่วนนักปราชญ์ อันผัสสะถูกต้องแล้ว ย่อมไม่หวั่นไหว เพราะเหตุนั้นแล ปัญญาจึงประเสริฐกว่า