พระไตรปิฎก

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เรื่องนั้น เรามิได้ฟังต่อสมณะหรือพราหมณ์ อื่น ๆ แล้วจึงบอก ก็แล เราบอกเรื่องที่รู้เอง เห็นเอง ปรากฏเองทั้งนั้น. นิคมคาถา [๕๒๕] พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสไวยากรณภาษิตดังนี้ ครั้นแล้ว พระสุคตผู้ศาสดา ก็ได้ตรัสคาถาประพันธ์ต่อไปอีกดังนี้ ว่า นรชนเหล่าใดยังเป็นมาณพ อัน เทวทูตตักเตือนแล้ว ประมาทอยู่ นรชน เหล่านั้นจะเข้าถึงหมู่สัตว์เลว เศร้าโศก สิ้นกาลนาน ส่วนนรชนเหล่าใด เป็น สัตบุรุษผู้สงบระบับในโลกนี้ อันเทวทูต ตักเตือนแล้ว ย่อมไม่ประมาทในธรรม ของพระอริยะในกาลไหน ๆ เห็นภัยใน ความถือมั่นอันเป็นเหตุ แห่งชาติและมรณะ แล้ว ไม่ถือมั่น หลุดพ้นในธรรมเป็นที่สิ้น ชาติและมรณะได้ นรชนเหล่านั้นเป็นผู้ถึง ความเกษม มีสุข ดับสนิทในปัจจุบัน ล่วงเวรและภัยทั้งปวงและเข้าไปล่วงทุกข์ ทั้งปวงได้. จบเทวทูตสูตร ที่ ๑๐ จบสุญญตวรรค ที่ ๓