พระไตรปิฎก

๕. อุชฌานสัญญีสูตร ว่าด้วยเทวดามุ่งโทษ [๑๐๖] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับ อยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี กรุงสาวัตถี ครั้งนั้น เมื่อปฐมยามล่วง ไปแล้ว พวกเทวดาผู้มีความมุ่งหมายเพ่งโทษมากด้วยกัน มีวรรณะงาม ยัง พระวิหารเชตวัน ทั้งสิ้นให้สว่างเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า แล้วจึงได้ลอยอยู่ ในอากาศ. [๑๐๗] เทวดาองค์หนึ่ง ครั้นลอยอยู่ในอากาศแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า บุคคลใดประกาศตนอันมีอยู่โดย อาการอย่างอื่น ให้เขารู้โดยอาการอย่าง อื่น บุคคลนั้นลวงปัจจัยเขากินด้วยความ เป็นขโมย เหมือนความลวงกินแห่ง พรานนก ก็บุคคลทำกรรมใด ควรพูดถึง กรรมนั้น ไม่ทำกรรมใด ก็ไม่ควรพูดถึง กรรมนั้น บัณฑิตทั้งหลายย่อมรู้จักบุคคล นั้น ผู้ไม่ทำ มัวแต่พูดอยู่. [๑๐๘] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสคาถาทั้งหลายนี้ว่า ใคร ๆ ไม่อาจดำเนินปฏิปทานี้ด้วย เหตุสักว่าพูด หรือฟังส่วนเดียว บุคคลผู้ มีปัญญาทั้งหลาย ผู้มีฌาน ย่อมพ้นจาก