{๑๐๖} [๓๕] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของ อนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป พวกเทวดาผู้มุ่งหมาย จะเพ่งโทษจำนวนมากมีวรรณะงดงามยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่างทั่วพระเชตวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้ยืนอยู่ในอากาศ

{๑๐๗} เทวดาองค์หนึ่งยืนอยู่ในอากาศได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

บุคคลใด ตนเป็นอย่างหนึ่ง

กลับประกาศให้เขารู้อีกอย่างหนึ่ง

บุคคลนั้นชื่อว่าลวงเขาบริโภคโดยความเป็นขโมย

เหมือนพรานนกลวงจับนก ฉะนั้น

ความจริง บุคคลทำกรรมใด ควรพูดถึงกรรมนั้น

ไม่ทำกรรมใด ก็ไม่ควรพูดถึงกรรมนั้น

บัณฑิตทั้งหลายรู้จักบุคคลผู้ไม่ทำ ดีแต่พูด

{๑๐๘} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ใคร ๆ ไม่อาจดำเนินปฏิปทานี้

ด้วยเหตุสักว่าพูด หรือฟังอย่างเดียว

ผู้มีปัญญาทั้งหลายมีความเพียรเพ่งพินิจ

ย่อมพ้นจากเครื่องผูกของมารด้วยปฏิปทาอันมั่นคงนี้

ผู้มีปัญญาทั้งหลายทราบความเป็นไปของโลก

รู้ชัด ดับกิเลสได้แล้ว ข้ามพ้นตัณหาเป็นเครื่องข้องในโลกแล้ว

ย่อมไม่พูดโดยแท้