พระไตรปิฎก

๙. ปฐมปัชชุนนธีตุสูตร คาถาของธิดาท้าวปัชชุนนะ [๑๓๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้ :- สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ กูฎาคารศาลาในป่า มหาวัน กรุงเวสาลี ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามล่วงไปแล้ว ธิดาของท้าวปัชชุนนะ ชื่อโกกนทา มีวรรณะงาม ยังป่ามหาวันทั้งสิ้นให้สว่าง เข้าไปเฝ้าพระผู้มี พระภาคเจ้า ครั้นแล้วจึงถวายอภิวาท แล้วยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง. [๑๓๒] ธิดาของท้าวปัชชุนนะ ชื่อโกกนทา ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควร ส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้กล่าวคาถาทั้งหลายนี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า หม่อมฉันชื่อว่าโกกนทา เป็นธิดา ของท้าวปัชชุนนะ ย่อมไหว้เฉพาะพระ- สัมพุทธเจ้าผู้เลิศกว่าสัตว์ ผู้เสด็จอยู่ในป่า กรุงเวสาลี สุนทรพจน์ว่า ธรรมอันพระ- สัมพุทธเจ้า ผู้มีพระปัญญาจักษุ ตาม ตรัสรู้แล้วดังนี้ หม่อมฉันได้ยินแล้วใน กาลก่อน แท้จริง หม่อมฉันนั้น เมื่อ พระสุคตผู้เป็นมุนีทรงแสดงอยู่ ย่อมรู้ ประจักษ์ในกาลนี้ ชนเหล่าใดเหล่าหนึ่งมี ปัญญาทราม ติเตียนธรรมอันประเสริฐ เที่ยวไปอยู่ ชนเหล่านั้น ย่อมเข้าถึงโรรุว-