บุคคลละมานะได้แล้ว มีใจมั่นคงดี

มีใจดี หลุดพ้นในธรรมทั้งปวง

เขาไม่ประมาทอยู่ในป่าคนเดียว

ก็ถึงจุดจบแห่งความตายได้







{๑๓๑} [๓๙] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ กูฏาคารศาลา ป่ามหาวัน เขตกรุง เวสาลี ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป ธิดาของท้าวปัชชุนนะ ชื่อโกกนทา มีวรรณะงดงาม ยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่างทั่วป่ามหาวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร

{๑๓๒} ได้กล่าวคาถาเหล่านี้ในสำนักของพระผู้มี พระภาคว่า

หม่อมฉัน ชื่อโกกนทา เป็นธิดาของท้าวปัชชุนนะ

ขอถวายอภิวาทพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เลิศกว่าสัตว์

ผู้เสด็จอยู่ในป่า ใกล้กรุงเวสาลี

หม่อมฉันได้ฟังสุนทรพจน์ในกาลก่อนว่า

ธรรม พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้มีพระจักษุตรัสรู้แล้วโดยลำดับ

บัดนี้เมื่อพระสุคตผู้เป็นมุนี ทรงแสดง(ธรรม)อยู่

หม่อมฉันจึงรู้ชัด