พระไตรปิฎก

อาทิตตวรรคที่ ๕ ๑. อาทิตตสูตร ว่าด้วยผลของการให้ทาน [๑๓๕] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้:- สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อาราม ของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี กรุงสาวัตถี ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามล่วงไปแล้ว เทวดาองค์หนึ่ง ซึ่งมีวรรณะงาม ยังพระวิหารเชตวันทั้งสิ้นให้สว่างเข้าไปเฝ้า พระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นแล้วจึงอภิวาทพระผู้มีพระภาคเจ้า แล้วยืนอยู่ ณ ที่ ควรส่วนข้างหนึ่ง. [๑๓๖] เทวดานั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้กล่าวคาถา เหล่านี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า เมื่อเรือนลูกไฟไหม้แล้ว เจ้าของ เรือนขนเอาภาชนะได้ออกไปได้ ภาชนะ นั้นย่อมเป็นประโยชน์แก่เขา ส่วนสิ่งของ ที่มิได้ขนออกไป ย่อมไหม้ในไฟนั้น ฉันใด. โลก (คือหมู่สัตว์) อันชราและมรณะ เผาแล้ว ก็ฉันนั้น ควรนำออก (ซึ่งโภค- สมบัติ) ด้วยการให้ทาน เพราะทานวัตถุ ที่บุคคลให้แล้ว ได้ชื่อว่านำออกดีแล้ว.