{๑๓๕} [๔๑] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป เทวดาองค์หนึ่งมีวรรณะ งดงามยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่างทั่วพระเชตวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร

{๑๓๖} ได้กล่าวคาถาเหล่านี้ในสำนักของพระผู้มี พระภาคว่า

เมื่อเรือนถูกไฟไหม้แล้ว

เจ้าของเรือนขนเอาภาชนะใดออกไปได้

ภาชนะนั้นย่อมเป็นประโยชน์แก่เขา

ส่วนสิ่งของที่มิได้ขนออกไปย่อมถูกไฟไหม้ ฉันใด

โลกถูกชราและมรณะเผาแล้ว ก็ฉันนั้น

ควรนำออกด้วยการให้ทาน

เพราะทานที่บุคคลให้แล้ว ชื่อว่านำออกดีแล้ว

ทานที่บุคคลให้แล้วนั้นย่อมมีผลคือความสุข

ที่ยังมิได้ให้ ย่อมไม่มีผลอย่างนั้น

โจรยังปล้นเอาไปได้ พระราชายังริบเอาไปได้

ไฟยังไหม้ได้หรือสูญหายไปได้